بستری با هزاران گل

روز نـــــــــــــــــاز تو گذشته ست مــــناز !

ashegherahaii — Wed, 18 Jun 2008 19:56:18 GMT

ای کهن گشته تن و دیده بسی نعمت و ناز
روز ناز تو گذشته ست بدو نیز مناز

ناز دنیا گذرنده است و تو را گر بِهُشی
سَز دار هیچ نباشد به چنین ناز نیاز

کار دنیای فریبنده همه تاختن است
پسِ دنیای فریبندۀ تازنده متاز

گِرد گردان و فریبانت همی برد چو گ

تا چو چوگانت بکرد این فلک چوگان باز

باز گرد از بد و بر نیک فراز آر سر

به خرد کوش ، چو دیوان چه دَوی باز فراز

خرد آغاز جهان بود تو انجام جهان
باز گرد ، ای سَرَه انجام ، بدان نیک آغاز

علمــــــــــــا را که همی علم فروشند ببین
به رُبایش چو عقـــــاب و به حریصی چو گراز

هر یکی همچو نهنگیّ و ز بس جهل و طمع

دهن علم فراز و دهن رشـــــــــــــــوت باز

گرش پنهانک مهمان کنی از عامّه

طبع ساز و طربی یا بیش و رود نواز

مِی ِ جوشیده حلال است سوی صاحب رأی
شـــــافعی گوید شطرنج مباح است بباز

صحبت کودکک ساده زنخ را مالک

نیز کرده است تو را رخصت و داده است جواز

می و قیمار و لواطت به طریق سه امام
مر تو را هر سه حلال است ، هلا سر بفراز

اگر این دین خدای است و حق این است و صواب
نیست اندر همه عالم نه مُحال و نه مجاز

لاجرم خلق همه همچو امامان شده اند

یکسره مسخره و مطرب و طرّار و طناز

دانش آموز و سر از گرد جهالت بفشان
راستی ورز بکن طاعت و حیلت مطراز

شوم چنگال چو نشپیل خود از مال یتیم
نکِشد گر چه ده انگشت ببُرّیش به گاز

ور بپرسیش یکی مشکل گویدت به خشم
سخن رافضیان است که آوردی باز!

به سؤال تو چون درماند گوید به نَشاط

بر پیمبر صلواتی خوش خواهم بِآواز!

صبر کن بر سخن سردش زیرا کان دیو
نیست آگاه هنوز ، ای پسر از نرخ پیاز

سخن حکمتی ای حجت زرّ خرد است
بآتش فکرت جز زرّ خرد را مگداز

نــــــــــــــــــــاصر خســــــــــــــــــرو

نمي دانم چرا رفتي نمي دانم چرا ...

ashegherahaii — Sat, 03 May 2008 11:08:18 GMT

شايد خطا كردم ...

و تو بي آن كه فكرغربت چشمان من باشي ...

نمي دانم كجا تا كي براي چه ولي رفتي ...

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد ...

و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت ...

و بعد از رفتنت ...

رسم نوازش درغمي خاكستري گم شد ...

و گنجشكي كه هر روز ...

از كنار پنجره با مهرباني دانه بر مي داشت ...

تمام بال هايش غرق در اندوه غربت شد ...

و بعد از رفتن تو ...

آسمان چشمهايم خيس باران بود ...

و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد ...

من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت ...

كسي حس كرد ...

من بي تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مُرد ...

كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد ...

و من با آنكه مي دانم ...

تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهي برد ...

هنوز آشفته چشمان زيباي توام ...

ای کاش می شد برگردی ...

ای کاش ... ...

عشق و عقل

ashegherahaii — Sat, 19 Apr 2008 19:28:18 GMT

بحری است عشق و عقل ازو بر کناره ای

کــــــــــــــــــار کنارگی نبود جز نظاره ای

در بحر عشق عقل اگر راهبر بـــــــــــــــدی

هـــــــــــــــــرگز کجا فتادی ازو بر کناره ای

وانجا که بحر عشق درآید به جان و دل

عقل است اعجمی و خرد شیرخواره ای

در پرده وجود ز هستی عدم شوند

آنها که ره برند درین پـــــــــــرده پاره ای

بسیار چاره می طلبی تا که سرّ عشق

یک دم شود به پیش تو چون آشکاره ای

گر صــــــــد هزار سال در ین ره قدم زنی

تا تو تویی تو را نتوان کرد چــــــــاره ای

تو درد عشق خود چه شناسی که چون بود

تا بر دلت ز عشق نیاید کــــتاره ای

در هر هـــــــــــــــزار سال به برج دلی رسد

از آسمان عشق بدین سان ستاره ای

عشق هنر زندگی

ashegherahaii — Fri, 11 Apr 2008 09:32:18 GMT

یکی از اساسی ترین پندارهای نادرست نسل بشر این است که همه گمان می کنند می دانند عشق چیست و هیچ کس به کاوش عشق نمی پردازد .همه گمان می کنند می دانند عشق چیست و هیچ کس لزومی به چشیدن طعم عشق نمی بیند .

چنین است که عشق از جهان رخت بربسته . عاشقانی وجود دارند تهی از عشق . پدر و مادرها به عشق ورزیدن به فرزندانشان وانمود می کنند . فرزندان به عشق ورزیدن به پدر و مادرها وانمود می کنند . زنان و شوهران وانمود می کنند ـ وانمود و فقط وانمود .این گونه نیست که آنان این کار را آگاهانه انجام دهند ممکن است از آن کاملاً ناآگاه باشند.

باید از همان آغاز به همه گفته شود که عشق بزرگترین هنر زندگی است ، زیرا عشق بزرگ ترین سِحر ، بزرگترین معجزه است ... تو نباید از کناز عشق ساده بگذری . باید عشق را بکاوی و تا ژرفای آن رخنه کنی . باید هنر عشق ورزیدن را بیاموزی . عشق یک هنر است ... عشق نه استعدادی ویژه ، بلکه نیرویی نهان است . از این رو ممکن است که کل بشریت سرانجام روزی بتواند به اوج عشق برسد و در چنین روزی است که بشر به راستی متولد می شود . ما هنوز در دورانی پیش از این رویداد واقعی نهانی به سر می بریم .

این رویداد هنوز رخ نداده است

تـــــــــــــو

ashegherahaii — Tue, 08 Apr 2008 10:19:44 GMT

ای دل مبتلای من شیفتۀ هوای تو
دیده دلم بسی بلا آن همه از برای تو

رای مرا به یک زمان جمله برای خود مران
چون ز برای خود کنم چند کشم بلای تو

نی ز برای تو به جان بار بلای تو کشم
عشق تو و بلای جان ، جان من و وفای تو

باد جهان بی وفا دشمن من ز جان و دل
گر نکنم ز دوستی از دل و جان هوای تو

پرده ز روی بر فکن زانکه بماند تا ابد
جملۀ جان عاشقان مست می لقای تو

جان و دلی است بنده را بر تو فشانم اینکه هست
نی که محقری است خود کی بود این سزای تو

چشم من از گریستن تیره شدی اگر مرا
گاه و بگاه نیستی سرمه ز خاکپای تو

گر ببری به دلبری از سر زلف جان من
زنده شوم به یک نفس از لب جانفزای تو

پیام

ashegherahaii — Fri, 04 Apr 2008 09:37:18 GMT

پیام من عشق است

پیامی ساده که هیچ پیچیدگی ندارد .هیچ آیین و تشریفات ، اصول اعتقادی و هیچ نظریه ای فلسفی ندارد.

پیام من رویکردی است ساده و مستقیم به زندگی . واژۀ کوچک عشق می تواند در بردارندۀ این پیام باشد.
مسئله این نیست که عاشق چه کسی باشی یا این که عشقت را نثار چه کسی کنی .مسئله این است که تو بیست و چهار ساعت شبانه روز عاشق باشی ، درست همانگونه که نفس می کشی .

عشق نیز چون نفس کشیدن به موضوع و مخاطب نیازی ندارد . تو گاهی در کنار دوستی نفس می کشی ، گاهی زیر سایه ی یک درخت و گاهی درون یک استخر .

عشق ورزیدنت نیز باید اینگونه باشد . عشق باید درونی ترین هستۀ نفس کشیدن باشد.باید چون نفس کشیدن طبیعی باشد .

در حقیقت ، عشق همان ارتباطی را با روح دارد که نفس کشیدن با بدن.

اشــــــــــــــــــو

زندگی

ashegherahaii — Thu, 03 Apr 2008 00:58:18 GMT

با من زندگی کن و عشق من باش

تا با هم همۀ لذت ها را تحقق بخشیم

تا درّه ها ، بیشه ها و مزرعه ها ، جنگل ها

بیا کوه های بلند را باور کنیم

و من برای تو بستری با هزاران دسته گل عطرآگین از گل های سرخ خواهم ساخت

گل قاصد

ashegherahaii — Wed, 02 Apr 2008 22:13:18 GMT

خواب رویای فراموشیها ست!
خواب را دریابم
كه در آن دولت خاموشیهاست.
من شكوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم
و ندایی كه به من گوید:
گر چه شب تاریك است
دل قوی دار
سحر نزدیك است

دل من
خواب پروانه شدن می بیند
صبحگاهان خورشید
اولین تابشش از دیده من
شبنم خواب مرا می چیند
آسمانها آبی
پرمرغان صداقت آبی است
دیده در آینه صبح تو را می بینند
از گریبان تو صبح صادق
می گشاید پرو بال
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
توچنان شبنم پاك سحری
نه
از آن پاكتری
توبهاری ؟
نه
بهاران از توست
از تو می گیرد وام
هر بهار اینهمه زیبایی را
هوس باغ و بهارانم نیست.
ای بهین باغ و بهارانم تو!

سبزی چشم تو
دریای خیال
پلك بگشا كه به چشمان تو دریابم باز
مزرع سبز تمنایم را
ای تو چشمانت سبز
درمن این سبزی هذیان از توست
سبزی چشم تو تخدیرم كرد
حاصل مزرعه سوخته برگم از توست
سیل سیال نگاه سبزت
همه بنیان وجودم را ویرانه كنان می كاود
من به چشمان خیال انگیزت معتادم

و در این راه تباه
عاقبت هستی خود را دادم
آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چرا
در پی گمشده خود به كجا بشتابم؟
مرغ آبی اینجاست

در سحرگاه سر از بالش خوابت بردار!
كاروانهای فرومانده خواب از چشمت بیرون كن!
باز كن پنجره را!
تو اگر باز كنی پنجره را!
من نشان خواهم داد
به تو زیبایی را

من تو را با خود تا خانه خود خواهم برد
كه در آن شوكت پیراستگی
چه صفایی دارد

اری از سادگیش
چون تراویدن مهتاب به شب
مهر از آن می بارد
باز كن پنجره را
من ترا خواهم برد
به شب جشن عروسی عروسكهای
كودك خواهر خویش
كه در آن مجلس جشن
صحبتی نیست زدارایی داماد و عروس
صحبت از سادگی و كودكی است.
چهره ای نیست عبوس
كودك خواهر من
امپراتوری پروسعت خود را هر روز
شوكتی می بخشد
كودك خواهر من نام تو را می داند
نام تو را می خواند!

گل قاصد آیا
با تو این قصه خوش خواهد گفت؟!

از حمید مصدق